Woensdag besloten we de extra route te doen omdat we toch een dag voor op schema zaten. Davy had heel tablelands uitgestippeld en wist nog leuke grotten en kraters waar we heen konden. Enkel was dit 150 km landinwaarts die we achteraf helemaal terug moesten omdat het volledig uit de richting lag. We besloten vanaf nu eens smorgens om 6 uur op te staan. Meestal bleven we tot 8 uur liggen maar ja, de zon schijnt hier maar 12 uur (van 6 tot 6) dus om toch wat meer gezien te krijgen gingen we het optimaal benutten. En jawel dat wierp zen vruchten af. Want de komende 2 dagen bleken superdagen te worden, ook dankzij veel geluk met schoon weer (blauwe hemel en zon, vooral geen regen, toch niet toen we aan ’t wandelen waren). Een keer in Undarra aangekomen besloten we een begeleide toer te doen omdat dat de enige manier was om de grotten te zien te krijgen. Interessant toch wel om de feiten te weten van de vulkanen die daar actief geweest zijn. De grootste single flow van een vulkaan ooit ergens in de geschiedenis bekend (in de hele wereld) was daar gebeurd. Lava heeft 160 km ver gereisd. Om een lang verhaal kort te maken, lava stolt, verschillende malen lavastromen geweest want er lagen meer dan 300 vulkanen in de buurt, die komen op mekaar te liggen, sommige lagen botsen tegen elementen waar ze niet overkunnen, soms duwt dan dan lava omhoog blablabla. Erosie later blabla en er ontstaan lange gangen. Sommige vallen in en je hebt grotten. Natuurlijk hebben we weer de meest abnormale toestand als wij hier komen, zoals de hele reis al. Eerst en vooral geen wildlife te zien (smorgens liep het hier nog vol volgens de gids, maar dat waren we nu al wel gewoon) en jawel, de grot waar je normaal ver inkon die stond nu al 2 jaar onder water. Op zich viel dit nu toch nog wel mee, want ipv nu tot achter aan de grot te wandelen mochten we er nu heen zwemmen. Wel cool eigenlijk want de grot maakt een bocht van 90° op een bepaald ogenblik waardoor de lamp van de gids geen licht meer gaf in dat stuk grot. Dit maakte dat stuk pitch black. En als ik u nu zeg dat je daar niets meer zag, dan bedoel ik ook dat je echt NIETS ziet. Gelukkig was het water net hoog genoeg dat je je aan de reling van het normale wandelpad kon voorttrekken. Davy en ik (want Rowan wou er niet in…) probeerden zo ver mogelijk te geraken maar ja, de tijd raakte op en net toen Davy besloot terug te gaan kwam er iemand halverwege een foto trekken van het donker stuk grot uiteraard met flits. En toen bleek dat we op 5 m van het einde stonden. Wel een belevenis vond ik. Ook de vleermuizen die rond uw oren vliegen maar die je dus totaal niet ziet. Bon, die toer hebben we voor de rest niets spectaculair gezien. Hierna zijn we naar een krater gereden omdat we daar op de rand konden wadelen. Daar hebben we die dag voor de eerste keer regen gehad, maar toen we gegeten hadden was het alweer gedaan en scheen de zon weer volop. De wandeling op de rand van de krater vond ik persoonlijk maar niets. Was gewoon een groot gat maar al volledig begroeit met bomen en gras… Gelukkig duurde het niet lang en hebben we daarna onze terugreis ingezet. Eerste stop op die terugweg waren de innot hotsprings. Dit was op zich wel cool, een gewoon stromende rivier zoals overal ter wereld, gewoon koud water. Maar op bepaalde plaatsen kwam daar dus water naar boven dat kokend heet was. (lava onder de grond waar het water doorging en door spleten in de grond naar boven kwam op die plaatsen in de rivier). Temperaturen van 79°C waren er gemeten. En idd, waar het bubbelde daar moest je oppassen want daar werd het idd serieeeusss heet. Ge kon dus ergens staan waar het water koud was en opeens 2 cm verder in kokend heet water staan. Toch wel spectaculair eigenlijk. Hierna zijn we doorgereden terug richting Ravenshoe. Onderweg hadden we een gratis campeerplein gezien en aangezien het al wat donker begon te worden besloten we daar maar te gaan staan. Bon, gegeten, gezeverd en gaan slapen natuurlijk… J
Kevin
